Güneş gülümsemekte, hava tebessüm etmekte, etraftakiler sanki dikkatlice izlemekte yaşanan anı. . .

Cuma’nın selası yoktur. Seneler önce binmiş olduğunuz taksi sizi aynı yere bırakmıştır. Sahi neden dolaşmıştırki bunca ? Biliyorum taksici kendini düşünmüştür. . .Fiyatı arttırıp tek kazançlı kendisi çıkacaktı. Taksiye binen tüm kişiler kaybediyordu tabiki doğal olarak. . .

Ses nereden geldi bilinmez ama gönülleri kuşatıyordu.

Doğacak çocuklarımızın kulağına okuyordu müezzin ezanı. . .

Heyecanlıydı müezzin de. . .

Gri takım elbisi adam da yakından takip ediyordu yaşananları.

Nisan çocukları beklemedeydi mevsimlerini.

Küçük kız her zamanki gibi güzeldi.

Zamanın pek bir anlamı yoktu. Avrupa marka otomobil alıp götürüyor ansızın.

Tane tane düşünceler tek tek hazmediliyor.

Kimse şair’i farkedemiyor.

Göz yaşı yine geceye saklanıyordu.

Gün, günlerin güzeliydi.

Gün, iki genç yüreğin en unutulmaz günlerinden biriydi.

Seneler sonrasının güzelliği, seneler öncesinden yansıyordu bakışlara.

Sevdikleri tüm insanlar da yanlarındaydı.

Semaya doğru dönmüş avuçlarının  içinde saklıydı, tüm sakladıkları birbirlerine karşı.

Tabiki bunların hepsi bir rüyaydı.

Yaşanmamıştı, yaşanamamıştı. Böyle olması umulurdu.

Olmadı.

Ve vazgeçtim işte.

Noktadır tüm cümlelerimize bu yazı.

Müşterek edilen dua gönüllerden geçer.

Mutlu bir yarını fısıldar küheylan.

Ve vazgeçtim senden.

Uzun yolun, kısa kavuşması. . .

Ve vazgeçtim senden.

Hayallerimin bekçisi olan beyaz sayfalar. . .

Ve vazgeçtim senden.

Sonbahardan muzdarib olan kimsesizler. . .

Ve son söz ;

Rahman ve Rahim olan Allah’a şükürler olsun.

10.01.2010 / Son yazı / 22.18

2010 yılının ilk haftasonu. . .

”Uyan, uyan, uyan. .

Vuruldum sana düşümde, hem baharım hem kışımda. . .”

Rüştü Asyalı söylemeye devam ediyor.

”Sevdim seni durmaz dilim, benim Ay kızım Sultanım. . .

Uyan, uyan, uyan. . .”

. . .

]]> http://5papel.wordpress.com/2010/01/03/2010-ikibin-on-2-bin-10-2000-on/feed/ 0 admin sevgi26 http://5papel.wordpress.com/2009/12/08/ruyalar-nefret-eder/ http://5papel.wordpress.com/2009/12/08/ruyalar-nefret-eder/#comments Tue, 08 Dec 2009 14:38:37 +0000 admin http://5papel.wordpress.com/?p=273 ]]> ”rüyalar nefret eder avare duruşumdan
kabuslar çeker ancak derdimi yeryüzünde
sen gün boyu simsiyah bir ufukla beraber
ben her gece bir mehdi türküsüyle çilekeş. . . ”
Sararmış yapraklar yollarımızı süsler. Hava soğuk. Biraz yağmurlu.

Belki silivrikapada’sınızdır, belki gülhanede, belki de bilinmeyen bir sahil. . .

Adını uzun saçlı kız koyar, en güzel şiirinizin.

Heyecanlandırır bir fotoğraf şehrinizi. Sokak lambaları size tebessüm eder. Rüyalar nefret eder. . .

Beyza ile Ruveyda kol kola girer. Mavi ile Sarı anlamsızca kaynaşır.

Tebessüm yine en yakışandır. . .

Susmak ta çok şey anlatır, konuşulanlar birilerini elbet ağlatır.

Muhteşem bir günde, Muhteşem Süleyman’a ( Kanuni ) selam durulur. . .

Kurşun bir kalemin çizdikleri anlatır seneleri. Napoliten bir çikolatadadır sevdiklerimizin duası.

Bilinmeyen bir denklemin şifreleri çözülmek üzeridir.

Duruşumuz net, rüyalarımız karışık.

Batı hayranlığı kaplamıştır her yanımızı.

Anlamını bilmediğimiz şarkılarda, anlamsız hareketler eşliğinde, anlamsızca bakmışızdır etrafa. . .

Türk Bayrağı da vaziyeti kurtarmaya yetmez. Annelerin göz yaşları da . . .

Bizim ”Pınar Başı” larımız vardı, ”Ay akşamdan ışıktır” larımız vardı, ”Sivasın yollarına” larımız, halaylarımız, türkülerimiz, üzüntülerimiz ve neşelerimiz vardı. . .

Hepsini türkçe yaşıyorduk. . .

Ellerimizde şişeler yoktu askerlerimizi uğurlarken.

Çanakkaleye bu şekilde gitmedi Ahmet . Bu şekilde gönderilmedi.

Bu şekilde de beklemez Çanakkale . . .

Özenti bir şekilde ilerliyoruz. Batı hayranlığımız had safhada. Milli ve manevi duygularımızın içi boşaltılıyor.

Bir boşluğa doğru ilerliyoruz.

Bilinmeyen bir son. Tahmin edilebilen bir hezeyan.

02122009/0300/

Cem  Karaca’nın sesiyle geçiriyoruz Bayramı. . . İlk defa işittiğim bu şarkısı fazlasıyla düşündürdü beni Bayram gününde.

”Bir girdapta dönüyoruz, yaşamadan günümüzü. . . ”

Her sene geleneksel olarak düzenlenirmiş. Mahmutbey Selanikliler Derneğinin bu organizasyonu fazlasıyla dikkatimi çekti. Günler öncesinden çoluk, çocuk, kadınlar, adamlar, genç kızlar ve genç erkeklerin hazırlılıkları başlıyor önce. Yemekler hazırlanıyor müthiş bir dayanışmayla. . . Yüzler gülüyor. Duruşlar aynı. . Mahmutbey Camii’nin avlusunda gerçekleşen Pilav gününe neredeyse tüm Mahmutbey katılıyor 7 den 70′ e.

Koca bir Türk Bayrağı ile Atatürk posteri asılıyor cami avlusuna.

Gün muhteşem. Hava aydınlık.

Kare kare fotoğraf alınıyor tablodan.

Bir haftayı daha kapatıyoruz sessizce. Trabzon yine mağlup. İlknur herzamanki gibi hareketli yerinde duramıyor.

Pazar’ın kahvaltı keyfi yine ayrı. Dakikalar günün bitimine ilerliyor.

Mhp kongresini tamamlamış. 10 bin kadrolu öğretmen alınacakmış. Andıç belgesini talimatını bilmem kim vermiş. . .

Falan, filan.

Gün, ilkbahardan çalınma bir sonbahar günüydü. Kapalı caddeler, Alışveriş merkezleri, nostaljik yerler yine oldukca kalabalık.

Düğün ve cenaze aynı semtin sokaklarında. . . Oldukca hızlı bir yaşam.

Kasım da bitiyor.

Zeytinburnu’nda gizemli bir çiçekci anlatır dünyayı kısa cümlelerle.

Ellerini semaya açtığında görürsün avuçlarında sevdiğini. Secdede düşünürsün en koyu hayallerini.

Hangi ayetten sonra gözyaşı dökersin bilemem. Ancak kıyamdaki duruşun kadar diktir hayatın.

Duvarlarda arasın, minarelerde arasın, çiçeklerde arasın. . .

Dudaklarından çıkar ses ve hece. Heceleriz tüm düşüncelerimizi.

İsmine selam göndeririz gördüğümüzde küçük  Melike’yi. Heyecanlandırır ismini hecelemek.

Ve ismini bulmaya çalışırız gün içinde. . .Küçük kızların hecelemesi ismini. . .

İsmin ne ? ismin ne ? ismin ne ? Onun ismi ne ?

Ellerini semaya açtığında görürsün sevdiğini.

99 kodlu otobüstür alıp götüren sizi o eşsiz sahilin eşsiz düşüncelerinden. Haydarpaşa Tren istasyonu bitirmiştir. . .

Uzaklarda ararız laleyi. . .

99 muhteşem isimde gizlidir herşey. . .

Uzaklarda ararız manayı.

xyzxyz / Hftsnu / 08.11.2009

Sağ yanıma yaslanmış sol yanımın kırıklarıyla boğuşuyorum. Gözümden art arda düşerken ömrüm, sormuyorum neden.

Bir kez daha kırılıyorum kırıklarımdan. Biraz kendimi unutmak, biraz gözyaşlarımı uyutmak adına eskileri karıştırıyorum. Küflenmiş yalnızlık senaryoları atılıyor yüzüme. Bir bıçak gibi geçiyor ensemden günler. Ve zaman mutluluğu ütopik bir kurgu olmaktan çıkaramıyor.

Şehrin görünmez yüzüne yarım yüz portreler asıyorum. Her resimde farklı bir duruş; ama aynı yüz, aynı düş… Korkma! Bir yanı silinmiş bir yüz olsan da görünmüyorsun. Kayboluyorsun karanlığımda. Bense, şehrin ışıklarında bir hüzün büyütüyorum kundaklarda.

Korkaklığımın ellerinden tutmuş ve susmuştum zamanlarca. Cesaretime inanıp söktüğümde sesimdeki dikişleri, ansızın yer bulduğum bir hayatın içinden öyle kolayca çekip gidemeyeceğimi bilemezdim. Ki demiştim; “hemen gitmeliyim”

Azıcık soluklanıp gidecektim. Daha yürünecek bir Kafdağı vardı önümde. Uzun süren bir masaldan geliyorum diyecektim. Gideceğim, misafirliğim uzun sürmez… Masaldan gerçeğe uzanan bu dal sandım ki seni üzmez…

Keşke yılgınlığıma inanıp kalakalsaydım olduğum yerde.

Beceriksizliğimdi aşk diye elime yüzüme bulaşan. Onca zaman demlenmiş bir düşün taşmasıydı hüzün diye yakamda dolaşan. Öldürmeye inat bu düşle yaşarken, gerçeğimin yaşamışlığı nerede kalacaktı? Ya kırıklar artarsa zamanla, bir yangının küllerinden bütünleşemeyecek kadar parçalanırsam telafim ne olacaktı? Bu acıya hayat kurtarabilecek bir diyet var mıydı? Aşkta yenilen, aşka yenilen halimin itirafçısıydı yaşlar. Ben sussam ele verir miydi beni?

İmkânı olmayan bir düşü kurgulamaktı akıllara zarar yaptığım. Kendi yangınlarım önemli değil, ben avuç içimdeki külleri sana bulaştırdım. Bilmeden ömrümden aldıkların ve ömrüme kattıkların yığıldı bir köşede. Bildiklerimin yüzüme söylenmesi cesaret sayılmıyordu ki öğretimde.

Sen bir söz ile incinmeyi bilir misin? Ben ne iyi bilirim…

Bilmediğin sözcükleri dökmekti dilimden, bendeki sen tanımı. Hiç yaşamadığın bir dünyayı avuçlarına bırakırken harfsi bir surette, bağırmaktan sesim kısıldı. Belki de en güzeli hiç yaşamadığın bir sanrıyı tanımandı; ama ben ne kadar inanabilirdim hiç tanımadığına?

Diğerleri ile dolu anılar dökerken dilin o sahte gülüşümün altında parçalandığımı neden hiç göremedin? Ya boş ver kırılsın kalemim ya da ses ver düştüğü kuytudan hayata geri dönsün yüreğim.

Sensizliğin bendeki anlamı bilinmez olsun sende. Yorma düşlerini, boş ver…
Ben tüm doğrularımı söylerken yüzüne, yalanlarınla cümlelerimden geçme! Oysa konuş demek isterdim. Konuş, susman yıkılışıdır cümlelerimin.

Kırıklarım arttı zamanla, küllerimden tekrar bütünleşemeyecek kadar paramparçayım. Yok, bu acıya hayatımı kurtarabilecek bir diyet. Sadece çekip gidebiliyorum. Sensizliğin bendeki anlamını çok iyi bilerek…

Öncesinde söylediğim gibi; her şeye rağmen yüreğimde ince bir sızı olarak kalacaksın, hiç şüphen olmasın…

Tüm ilkbaharları sıkıştırdım ardıma. Artık yaz beklemeyeceğim. İlkbahar hiç gelmeyecek çünkü. Bana “öl” de. “Öldür” de içini. Ve yırtıp atmalı geçmişi.

Düşüme düşen neden hep sen oldun sorusunun cevabını vermedim kendime. Nerdesin? Senden seni sormak manasız. Hiç gitmeyecekmiş gibi bir geliş ve hiç gelmeyecekmiş gibi bir gidiş yapıştı yakama.

Şimdi bu kentten kuşandığım tüm acılara bu kentten ödünç aldığım tüm sabırları sarmalı. Dayanmalı…

Daha ne demeli? Söylemek isteyip de unuttuklarım olmuştur elbet. Aklıma gelmeyenler sonsuza dek unutulabilir artık…

Sen unutulmayası
Sen nefes aldığım müddetçe hatırlanılası düş…

Hoşça kal…

Tuba Özdemir / ihvnfrm.org

Bando takımı hazır. Renkli kişilerden oluşuyor. Güzel kızların elinde yine o bilindik trampet. Şişman, yapılı çocuğun elinde davul. . .

Kolbastı ekibide hazır stadyumda.

Çoşkuyla söylenen İstiklal Marşımızdan sonra çağdaş sunucularımız proğramı başlatır. Malum üç beş liseden şiir ve düz yazılar okunur. Okuyanlar için ayrı bir heyecan. . . Ardından Kaymakam’ın konuşması.

Sonra. . .Bando takımımız ”meşhur bir eda” ile çalmaya başlar enstrumanlarını.

Askeri düzen alınmıştır stadda.

”Sol sağ sol” sesleri duyulmaya başlanmıştır. Bayraklar protokolün önünden geçer. Ardından liseler askeri yürüyüşle protokolü selamlar. . . Bölge Komutanı Askeri selam ile selamlar tüm geçiş yapan öğrenciler. . .

Muazzam bir duruş. . . Bando sesleri müthiş bir fon. . .

Öğrencilere eşlik eden öğretmenlerin askeri yürüyüşleri dikkat çeker.

Türk Bayrakları sallanır tribünlerden. Çokşu had safhadadır.

Bölge komutanını seyrediyorum. . . Hiç duruşundan taviz vermeden yaklaşık 25 dakika geçenleri asker selamı ile karşıladı. . .

Annesini kaybeden ufak bir kızın göz yaşları bitirdi töreni.

Hiçbir cümle tatmin etmiyordu kendisini. Koca, büyük, yüce abilerinin inanın hiçbir cümlesi tatmin etmiyordu. Güven vermiyordu. . . Ağlıyordu ”annem nerde” diyerek. . .

Belkide hiçbir göz yaşı bu kadar samimi değildi ? diye düşündüm o an . . . Nice gözyaşlarına şahit olan biri olarak bu kanıya varıyordum. Küçük kızın saf, temiz, beklentisizce ve sevgi dolu, bağımlılık ifade eden göz yaşı karşısında düşünmemek elde değil. . .

İşte böyle. . . 29 Ekim Cumhuriyet Bayramımız da rutin bir şekilde bitmek üzere.

Resmi tatilin, gayrı resmi yazarı. . .

Keşke yarında Resmi tatil olsa di mi ?

Hatta cumartesi, hatta pazar ?

Dinlemeye ihtiyacımız var. . .Uyumaya ihtiyacımız var. . Belki de güzel bir tatile ihtiyacımız var ?

Şimdilik beklemeye devam etmeliyiz. Ekim, günün anlam ve öneminden de anlaşılacağı gibi bitmek üzere. Ardından Kasım. . . Kasım muhtemelen çabuk geçer. Gerçi zannedersem içinde Kurban Bayramı da saklı bu sene ? Kasım geçer işte. Aralık ayı da kısmen ”rutin”. Aralıkta ailemizin şimdilik son organizasyonu inş. Bakalım hayırlısı. . .

Vee Ocak. . .

Malum yışbaşı heyecanı.

Zeki Müren’in unutulmayan şarkısı. . . ”Karlar düşer, düşer düşer ağlarım” dinlemelisiniz. Ocak ayı ile bütünleşiyor hayal dünyamda. . .Beklenmedik yerlerde kulağımıza söylenebiliyor.

Yeni yıl neleri beraberinde getirir bilemeyiz.

Geçmiş yıların neleri getirip, götürdüğünün muhasebesini yapmalıyız. Aynı hatalara düşmemeliyiz. Aynı yanlışlara bulaşmamalıyız. Aynı sözlere kanmamalıyız. Aynı kumarı oynamamalıyız. Kısaca geçmiş yılların muhasebesini yaparak gelecek yıllara yelken açmalıyız ömür yettiği müddetçe. . .

Mesela 2010 yılına mutlaka bir Karedeniz Turu yapmalıyız. . .

Açık Öğretim Fakültesinde 6 dersin 5′inden kalmamalıyız. . .

Annemize en güzel çiçeği almalı, en güzel cümleleri on/a/lara  kurmalıyız. .

Yine karışık bir yazı. . . ”kısmi tatil bize yaramıyor”

Evde bile hoş karşılanmadık. . .Malum temizlik modunda anne. Bu halini hiç sevmem evin. Kıyıda köşede yemek. En fazla pc’nin başına sığınmak : )

Ekim’in yağmurları hoş bir seda bıraktı kubbemizde. Kasım’ın neler getireceği belli değil. Kış çabuk geçer malum ömrümüzden. Yeni yıl, yeni hayırlara vesile olur. 2011 zannedersem zor olur. . .

Şairin sözleriyle kapatalım konuyu. . .

”Kim bilir?
Belki geç kalmışlığımızdandır, sonbahar oluşu ”

Miracın konuğu kutlu habercinin, Efendimiz’in (a.s) adını bildiğimiz ve bilmediğimiz, sayısı yalnızca Rabbimizce malum olan Peygamberlere imamlık yaparak namaz kıldırdığı kutsalımız, ilk kıblemiz affet bizi.

Biz gafletteyiz.

Biz “Mallarınız, çocuklarınız ve zarara uğramasından korktuğunuz ticaretiniz, sizi Allah yolunda cihad etmekten alıkoymasın” ayetini okuyan ama gereği gibi amel edemeyen defolu Müslümanlarız.

Günlük meşguliyetlerimiz, hayatın debdesi ve nefsimizin arzuları peşinde koşan, kalpleri Allah anılınca titremeyecek kadar katılaşmış garip müminleriz. Belki de teslim olduk diyebilecek kadar Müslüman ama Allah ve Resulü’nün sevgisini her şeyin üzerinde tutacak kadar kalbimizde iman yerleşmemiş, çağın kirlettiği Müslümanlarız.

Anam babam sana feda olsun Ey Allah’ın Resülü diyenlerin hikayelerini dinleyip gözyaşı döken ama sonra ekranlara gömülüp kendinden geçen Ahir zaman Müslümanlarıyız biz.

Namazından lezzet alamayan, kalbi Allah’ı zikretmekle itminana eremeyen defolu Müslümanlarız biz.

Yattığı hasırın izi sırtında beliren Peygamber’in, Müslüman her şeyin en iyisine layıktır safsatasına kanan, marka Müslümanlarıyız biz.

Gazze’yi ekranlarda izleyip sonra da yatıp uyuyabilen ahir zaman Müslümanlarıyız biz.

Sabah namazlarına üşengeçlik yapıp sonra da en büyük cihadı yaptığını zanneden tembel Müslümanlarız biz.

Orucu aç kalmak, iftarı ziyafet çekmek zanneden ahir Müslümanlarıyız biz.

Kadınlarımız şatafatlı, erkeklerimiz sonradan görme bizim.

Allah’a karşı olan mesuliyetlerini, amirine karşı olan mesuliyetlerinde önde tutan, bulunduğu makam ve mevkileri ebed müddet sürecek zanneden pervasız Müslümanlarız biz.

Vefat ettiğinde kefeni ve elbisesinden başka bir şeyi olmayan, evlatlarına ve ümmetine İslam’ı miras bırakan Peygamber’in, mal mülk sevdalısı ucuz Müslümanlarız biz.

Onun için Ey Aksa, işte onun içindir ki; sende yalnızsın.

Onun için Şeyh Raid Salah yalnız.

Onun için Heniyye yalnız, Meşal yalnız.

Onun için sana bir Selahaddin gibi sahip çıkamıyoruz.

Affet bizi Ey Aksa, Affet bizi Ey Aksa’nın gerçek sahibi…

Biz kirlendik, şimdi sadece belki temizleniriz diye sadece ağlayabiliyoruz.

Sadece ağlıyoruz, belki affolunuruz diye!

Affet bizi Ey Aksa…

Affedin bizi Aksa’nın muhafızı Ey Filistinliler…

S. Sami Yazclr

( beyza ile ilknur’u kıskanır. bu haftasonu ”Selim” )

Hadi gel ey yar, ruhum sonbahar.

Yalnızlığın orta yerinde, kimsesizliğin ızdırabını yaşarken bir akşam, güneş batarken ufukta ve umutlarımı da alıp götürürken beraberinde, ben bakarken pencereden ağaçtaki son yaprağın akıbetine, gezinirken bir ümit bekleyişinde, cismi ses vermeyen bir ruh misali gözlerinle bana gelecek bir mavera iklimi, ellerinle sunulacak bir rahmet yağmuru bekliyorken kurumuş vahalarıma. Sen geleceksin değil mi yitik bir türküyü yeniden bestelemeye? tutacaksın değil mi soğuktan titreyen ellerimi, Bak geçiyor mevsimi bahar, bak yürek sonbahar, bütün yapraklarını rüzgara kaptırmış, yok hiçbir siperi öyle ulu orta yere koymuş özlemini, sevgisini, akıbetini sen nasılsa geleceksin ve esirgeyeceksin diye. Güneş batmış, vakit akşam, gözlerim alıyor kendini boşluktan.

Gel gayri gel de yüreğimin rengini beyaza çalsın gözlerinin siyahı.

Snbhrdadğmak.com

Haftanın sonu yine kapımızı çaldı. Gözlerimizi açtık. Haftanın sonuna selam verdik. Mavileri giyindik. Yine yol gözüküyor bize. Gs-fb derbisi varmış.

Yine farklı bir heyecan var evimizde. Telaş yine annemle özdeşleşiyor.

Ekim bitiyor. Ardından kasım. Aralıkta yine düğün.

Kasımın içinde gizli kasım. . .

Sararmış yapraklar düşüyor yollarımızı. Fotoğrafımız çekiliyor.

”Annem yine şuan dinlediğim müzikten rahatsız oldu. Emir büyük yerden olduğu için değiştiriyoruz. ”

Ve bitiriyoruz yaşananları.

Bekliyoruz.