Rutin

Usul usul yağmur yağıyor şehrimize.

Rutin geçen günlerimizden geriye hiçbirşey kalmıyor. Ellerinden öpüyoruz büyüklerimizin.

 Ve sanal bir kişilik yaratıyoruz kendimize. Belkide çaresizce.

 Şu imtihan dünyasında, şe geçici dünyada, şu sonu olan dünyada neler yapıyoruz böyle ?

 Şapkamızı takıyoruz, sigaramız elimizde, tek elimiz cebimizde öyle bir umursamazlık. Öyle bir çocukluk belkide. Veya öyle bir uzaklık.  Yapılacak ne kalıyor ki geriye ?  

 Maviler kuşatsa da etrafımızı başımızı yerden kaldıramıyoruz.  . .

M.Efe / 5 papel